fbpx

Luisterkind afstemming met de Aarde

Met een flink aantal Luisterkind collega´s hebben we op zondag 6 Januari 2019 op de Aarde afgestemd. De bedoeling is, dat alle afstemmingen samenkomen in een e-book, maar hier is alvast mijn afstemming:

Luisterkind afstemming op de Aarde.

6/1/2019

Ik voel de Aarde een diepe zucht slaken. Een diepe, kreunende zucht die haar landplaten en de bomen, planten, huizen en zeeën erop doen golven.

Alles is goed zoals het is. Zegt ze. Ze voelt als een rijpe, oudere dame die tevreden, doch wat krakkemikkig overeind komt. Krakkemikkig, omdat ze haar fysieke glorietijd wel een beetje voorbij is. Maar tevreden omdat elke stap die ze gezet heeft, elk proces die ze doorlopen heeft, elke val, elke opstand, elke ademhaling, elke hartslag, alles, de moeite waard was. Alles ís de moeite waard, want ze mag dan aanvoelen als een oudere, wijze dame, maar er zit nog genoeg pit in!

Dan zucht ik zelf ook. Want een grote golf van warme liefde stroomt door mijn lichaam. Ik voel vergeving en acceptatie bij haar. Wat is ze toch groots.

We zwijgen. Ik weet zelf ook niet goed wat ik moet zeggen. We zitten op de veranda van een houten huisje, midden op een groot veld vol met bloemen en leven. Zij kijkt wijslijk in de verte, schommelend in een schommelstoel, rimpelige handen samengevouwen. Totdat ze na een tijdje zegt: Er is niks mis met mij. Ik ben Perfect.

Je bent perfect… herhaal ik bedenkelijk. Voel je je ook goed? Niet ziek? Of mishandeld? Of vernederd, ondergewaardeerd? Ik ben maar gewoon straight-forward.

Langzaam draait ze haar hoofd om mij direct aan te kijken.

 

Lieverd. Zegt ze. Ziekte bestaat niet. Disbalans ook niet. Ik vind het heel lief van jullie, maar het idee dat verwoesting iets negatiefs is dat voorkomen moet worden, is een heel menselijke manier van denken. Ik ervaar dingen anders. Alles is goed zoals het is. Alles is zoals het zijn moet. Ook jullie mensen. Jullie zijn niet ziek, jullie zitten gewoon in een donkere fase van jullie bewustzijn. Ook donker is niet erg of negatief, gewoon donker, net zoals de nacht niet negatief is. Ja, laten we zeggen dat jullie in de nacht zitten van jullie bewustzijn, en dat stralen jullie uit naar alles waarmee jullie in aanraking komen. Deze nacht is nodig om later de dag te kunnen ervaren. Zo simpel is het. 

Het is fijn dat er mensen zijn, zoals jullie, die bezig zijn met bewustzijn, want hoe dan ook, wanneer het tijd is voor dageraad, dan mogen er personen zijn die de richting wijzen naar het Licht. Het is zo fijn dat jullie je best doen, maar focus je vooral op jezelf en op de mensen die je om je heen hebt. We zijn allemaal één, omdat de hele Creatie één geheel vormt, maar ik heb een heel andere soort van bewustzijn dan jullie, mensen. Focus je maar op je Menszijn. Wees zo Menselijk mogelijk, naar jezelf toe, naar anderen toe, naar de dieren, de planten, de bomen, de zee… naar mij toe. Maar blijf bij je Menszijn, want daar is waar uiteindelijk de verschuiving plaats mag vinden, en dat is uiteindelijk het enige waar je invloed op kunt uitoefenen en hoe je de Schepping écht van dienst kunt zijn.

 

En jij dan? Vraag ik haar.

Ze glimlacht. Ik blijf bij mijn Planeetzijn. Als iemand authentiek is, helemaal zichzelf en helemaal doet waarvoor hij of zij bestaat, dan bestaat er geen lijden. Dan weet je gewoon dat alles goed is. Ik ben en doe helemaal honderd procent datgene waarvoor ik besta en dat maakt dat ik me vervuld voel. Daar kan niks tegenop.

Dus we kunnen niks voor je doen? Vraag ik vertwijfeld.

Het beste en mooiste dat jullie kunnen doen is jezelf zijn. Je hart voelen, voelen wat je behoeftes zijn, als Mens, als Individu. En dat gevoel mogen jullie volgen. Dat is jullie innerlijk kompas dat jullie naar het daglicht zal leiden. En omdat wij onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn, zal jullie evolutie ook mijn evolutie zijn en viceversa. Wees jezelf en volg je hart, dat is het enige dat ik van jullie zou vragen. Maar niet voor mij, maar voor jullie zelf. Alles mag simpeler, alles mag worden opgeruimd. De dingen die jou bij je hart en je bestaansdoel vandaan houden, mogen gewoon opzij gelegd worden, net als oude kleren die je niet meer gebruikt of een kapotte machine die zijn dienst niet meer kan doen. Opruimen en lasten van je afleggen zorgt er altijd voor dat je pas lichter zal zijn, en je reis draaglijker. Zie je hoe zinvol destructie eigenlijk is?

 Wat er nu nog voor zorgt dat veel mensen dit nog niet doen, is angst. Omdat jullie nog in het duister van jullie bewustzijn zitten, zijn er nog veel angsten en spoken die jullie achtervolgen. Zodra jullie je er echt van bewustzijn, dat jullie angst door julliezelf gecreëerd is, en dat iemand die volledig verbonden is met de authenticiteit van zijn of haar Zijn, niks heeft om bang voor te zijn, dan zullen jullie sprongen maken en geen angst en geen lijden meer kennen. Die sociale angsten vallen weg wanneer je je realiseert, dat de mensen die er in jouw leven echt toe doen, die mensen die echt van jou houden, alleen maar zouden willen dat jij je hart volgt en je niet door hen of door jouw eigen verwachtingen van hen zult laten tegenhouden.

Onszelf zijn, dus? Vat ik samen.

Ja. Zegt ze tevreden en glimlacht totdat haar ogen spleetjes zijn. Maak je geen zorgen om deze oude dame. Om iemand die Zichzelf kent, hoef je je nooit zorgen te maken. Ik weet dat alles Goed is, en ik weet ook dat jullie Goed zijn. Maar dat neemt niet weg dat ik het bezoek van vandaag wel fijn vind en ik vind het mooi dat er naar mij geluisterd wordt, want we hebben zo veel van elkaar te leren. En ik luister naar jullie. Elke dag. En ik draag jullie. En ik heb jullie in mijn schoot en voed jullie. Jullie zijn welkom op mijn oppervlakte omdat wij één zijn. 

Dan glimlacht ze, met glinsterende oogjes. Kom je ouwe oma nog eens opzoeken, m´n kind! Zegt ze. En ze opent haar mond en gooit haar hoofd in haar nek om de stilte van de natuur om ons heen op te schudden met een krakende, luide lach.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *