fbpx

Mag ik een Luisterkind afstemming van iemand anders lezen?

Hallo Miriam,

Ja, het zal misschien wel niet mogen, het is natuurlijk ook wel erg persoonlijk maar uit nieuwsgierigheid vraag ik het toch: Kan ik misschien een afstemming van iemand anders lezen? Ik ben toch zo benieuwd wat er allemaal in kan staan.

Lieve groet,

Lea.

Beste Lea,

Ik begrijp je nieuwsgierigheid en laat ik nu aan sommige mensen hebben gevraagd of ik hun afstemming voor publicatie mag gebruiken. Dus ja, uiteraard met hun nadrukkelijke toestemming en het veranderen van namen en alle andere persoonlijke gegevens, kan ik je een kijkje geven in Luisterkindland.

Houd altijd in gedachte dat alle luisterkind afstemmingen heel verschillend zijn, dus ga geen verwachtingen vormen gebaseerd op wat je hier leest, in het geval dat je zelf een keer een afstemming aanvraagt. Ook jouw afstemming zal uniek zijn en ik heb hier heel weinig invloed op: Jouw hogere bewustzijn bepaalt zelf hoe het er staan mag!

Fragment 1. Sonja, 2 jaar.

Sonja veegt met een plat handje haar haar opzij. Ze is opgewonden, ze ademt snel en wil heel graag vertellen en dingen laten zien. Ze doet een deur open en in het midden van de kamer staat een groot bed met kleine bloemetjes erop. Enthusiast springt ze op het bed. Ze lacht, een leuke, vrolijke opgewekte lach. Haar wangetjes zijn rood. Hier slapen mama en ik. Bij het zeggen van het woord mama straalt ze. Mijn mama is lief. Zegt ze.

Dan neemt ze me mee naar een andere kamer, een ruime kamer, de vloer is ruim, in een hoek staat een houten kastje met laatjes. Blokken. Klei. Papierier-freubel dingetjes. Stikkers, glitter. Lekker knutselen! Zegt ze.

Ik volg haar. Geinteresseerd maar stil. Ik geniet van de rondleidng en haar enthousiasme hierbij. Na een tijdje vraag ik: Sonja, zullen we even gaan zitten? Ik ben gekomen omdat ik even met je wil praten. Je mama wil graat weten of alles goed met je gaat en of er dingen zijn die je nodig hebt of graag anders wilt.

Sonja staat stil en twee grote blauwe ogen kijken me aan. Een beetje verstoord door het feit dat haar rondleiding onderbroken is. Toch komt ze dichterbij en gaat tegenover me op de grond zitten. Ik zit inmiddels op een klein kinderstoeltje.

Is er iets dat je me vertellen wilt? vraag ik haar.

Ik wil mama graag helpen. Zegt ze. Ik denk soms dat ze verdrietig is. Ik weet ook dat ik haar weer blij kan maken door in haar nek te snuffelen. Ze heeft gewoon liever vrouwen om zich heen, ookal was haar papa altijd best lief voor haar, maar niet altijd helemaal aanwezig. Ze vindt het niet fijn als mensen haar in de steek laten. Dan wordt ze verdrietig en is ze daarna bang dat het weer gebeurt.

Reactie van Sonja´s moeder:

Ik heb Sonja haar afstemming gelezen, ik vond het heel herkenbaar. Het beeld dat je schetst is Sonja ten voeten uit. Haar afstemming ontroerde me echt en voelde heel treffend. Sommige zinnetjes uit de reading bleven door mijn hoofd spelen en zorgden ervoor dat ik makkelijker kon navigeren naar een meer bevredigend bestaan.

Fragment 2. Olga, 62 jaar.

Ik voel een zwaar gevoel in je hart. Dit zware gevoel brengt me direct terug naar je kindertijd. Een kindje dat roept om aandacht maar deze behoefte niet vervuld ziet. Als resultaat probeer je alle soorten van gedrag uit totdat je er ééntje vind die werkt: Je gevoelens wegslikken, hierdoor een innerlijk lijden creëren en vervolgens aan je omgeving laten weten dat zij jouw lijden veroorzaakt hebben waardoor ze zich schuldig voelen en zich verantwoordelijk voelen om voor je te zorgen. Dit is hoe je als klein meisje hebt geleerd te overleven, hoe jij hebt geleerd voor jezelf en je eigen behoeftes op te komen.

Je moet weten dat hier absoluut niks mis mee is. Dat kleine meisje dat je was deed wat ze moest doen en was slim genoeg om met deze strategie op de proppen te komen. Er was een inmense angst om verlaten te worden, niet gezien te worden, vergeten te worden, onbelangrijk gevonden te worden. Dit is het gewicht dat aanwezig is in je hart. ¨Ik heb liefde en aandacht nodig maar ik vertrouw er niet op dat de mensen in mijn omgeving dat ook geven. Ik heb geen vertrouwen in de mensen waar ik van afhankelijk ben, namelijk mijn ouders.¨

Je voelt je, nu je volwassen bent, erg alleen in je pijn. Niet begrepen of bang om niet begrepen te worden. Je gelooft niet dat iets dat zo lang geleden is gebeurd het nu nog waard is om zo veel verdriet en angst en pijn over te beleven. Na al die therapie en na al die jaren zou het wel eens over moeten zijn. Je drukt je pijn weg want je gelooft nog steeds dat je daarmee bij niemand terecht kunt, dat niemand de tijd en aandacht voor je zou nemen om naar je te luisteren, er voor je te zijn, die arm om je heen zou slaan die je als meisje zo gemist hebt.

Jouw innerlijk kind nodigt je uit om je naar haar om te draaien zodat je haar in haar behuilde gezichtje kan kijken. Haar niet langer te negeren maar haar pijn te erkennen. Al haar emoties volledig te accepteren precies zoals ze zijn, zonder haar te vertellen dat ze zich eigenlijk zus of zo moet voelen. Ze wil ook vastgehouden worden. Eindeloos geknuffeld. En dat er met haar gespeeld wordt. Ze wil zich veilig voelen en nu je groot bent heb je de kans om dit door middel van visualisatie en wellicht wat hulp van iemand die dit soort processen begrijpt ook aan haar te geven. Volledig accepterend bij je innerlijke Kind zijn en horen wat ze nodig heeft en dit haar geven, zonder je af te laten remmen door oordelende gedachten. Bij haar zijn en haar geven wat ze zo hard nodig heeft. Wat alle kinderen nodig hebben: Onvoorwaardelijke liefde en aandacht.

Reactie van Olga:

Het lezen van de afstemming bracht behoorlijk wat te weeg. Wat betreft emoties, waren het die van ontkenning, boosheid, pijn en verdriet.

Ik moest het wat laten rusten, om er met meer afstand naar te kijken.

Ik had in de eerste instantie het gevoel dat je dit had geschreven met de voorkennis, ik dacht dat mijn dochter je veel over me verteld heeft. Ik heb hier met haar over gesproken en ze zei dat dat zeker niet het geval is, dus dan geloof ik dat.

Het geeft dus aan dat je je werk erg goed doet.

.

Fragment 3: Roel, 3 jaar

De situatie met het dan weer bij mama dan weer bij papa zijn is nog wat lastig voor hem, vooral omdat hij nog niet over de cognitieve capaciteiten beschikt om goed te begrijpen wat de dagen van de week zijn, hoe lang drie dagen zijn, wanneer hij hier is en wanneer hij daar is. Roel is erg graag en daarom ook erg veel in het hier en nu, wat ook goed bij zijn leeftijd past, en heeft moeite met deze abstracte regeling die hem dwingt met de toekomst – komende dagen, week, weken – bezig te zijn. Dit maakt dat hij zich wat onzeker voelt omdat hij voelt dat hij uit zijn hier en nu moet komen om goed met deze regeling om te kunnen gaan. Zich gewoon mee laten stromen met de situatie en het regelen aan papa en mama overlaten is geen optie voor hem. Hij wil het overzicht, hij wil begrijpen en zich voorbereid voelen. Liever wat sneller opgroeien en zich net als grote mensen met de toekomst bezig houden dan dit niet doen en steeds voor verrassingen te komen te staan.

Hij is wel blij met de ongeveer gelijkwaardige tijd met zowel mama als papa. Hij heeft een mooie balans tussen mannelijke en vrouwelijke energie en voelt zich hier ook prettig bij. Hij mag op zijn eigen jongens-achtige manier gevoelig en zacht zijn. Hij voelt andere mensen dan ook haarfijn aan en weet ook dat de situatie van mama en papa uit elkaar beter is voor iedereen. Rustiger. Minder drukkend.

 

Door deze gevoeligheid is hij ook erg gevoelig voor sferen binnen ruimtes. Hij kan zich verstoord voelen door emoties van andere mensen, vooral door collectieve emotie binnen een groep kinderen of volwassenen. Dit zal voor hem op school ook wel een uitdaging worden want als er harmonie is binnen de klas, voelt hij zich prima en kan hij zich concentreren. Wanneer deze harmonie er niet is, als er spanning is in de groep, grote dingen te gebeuren staan, bijvoorbeeld rond feestdagen of simpelweg rond volle maan of als er kinderen zijn die een lastige thuissituatie hebben, dan voelt Roel dat en laat dit ook te erg binnen waardoor hij zelf ook onrustig wordt en als het ware buiten zichzelf komt te staan.

Papa en mama mogen hem helpen te leren bij zichzelf te blijven. Hier mag, samen met Roel, een soort van ritueel voor bedacht worden waar wat creativiteit bij van pas mag komen. Iets wat helemaal van hem is en bij hem hoort. Bijvoorbeeld een boekje met foto´s of plaatjes van dingen die hij zelf leuk of mooi vindt, iets met zijn naam en foto erop of een knuffel met een ritsje in zijn rug waar hij symbolische dingetjes in kan bewaren die hij dan uit zou kunnen pakken wanneer hij even bij zichzelf moet komen. Dit zijn wat mooie ideeën die Roel zelf aandraagt, maar het belangrijkste is dat het gewoon mag ontstaan in een prettige sfeer die voor deze activiteit gereserveerd is. Eventueel zelfs, als dat mogelijk is, met mama en papa samen. 

Reactie van de moeder van Roel

Een heldere bewoording van de doorgegeven informatie, dank je wel hiervoor! De afstemming heeft veel in beweging gezet; het helpt bij meer bewustwording m.b.t. onze omgang met Roel, onderzoek bij mezelf wat voelt en wat ik mogelijk anders zie, een goed gesprek met Roels vader die wat sceptischer tegenover dit soort zaken staat.

Soms zie ik sterk zijn behoefte aan begrijpen wanneer bij papa en wanneer bij mama, hij vraagt er op bepaalde momenten letterlijk naar waardoor ik was begonnen een vorm te vinden om de verdeling van dagen voor hem begrijpelijker te maken. Het is geruststellend en bevestigend om te lezen dat hij verder blij is met de verdeling: papa mama!

Zijn gevoeligheid binnen ruimtes en met mensen is mij zeer bekent, zichtbaar bij feestjes, familie dingen en peuterspeelzaal. De ideeën die hij aandraagt om tot zichzelf te komen zijn bijzonder want zelf wil hij al vanaf dreumesleeftijd dingetjes vasthouden en meenemen naar waar hij ook heengaat. Het is zeker de moeite om samen met hem te onderzoeken wat hem kan helpen bij zichzelf te komen, een ritueel te bedenken wat helemaal klopt voor hem maar ik heb het gevoel dat dit nog wat tijd nodig heeft en evt. over een tijdje meer nodig zal zijn.

In ieder geval goed om te weten en hier bewust mee om te gaan.

Heb je ook een brandende vraag? Voel je dan vrij hem te stellen!

[wpforms id=”112″]

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *