fbpx

Luisterkind en Labeltjes (zoals ADHD)

Miriam,

Mijn zoon is onlangs gediagnosticeerd met ADHD. Ik heb hier zelf mijn twijfels over en zou graag een second opinion willen. Zou jij bij hem zelf kunnen luisteren of deze diagnose correct is?

Liefs,

Silvia.

Beste Silvia,

Mijn antwoord op je vraag is dat ik niet met labeltjes werk. Ik kan daarom de diagnose niet bevestigen. Hier heb ik drie redenen voor die ik hieronder duidelijk uitéén zal zetten.

Het feit dat ik verder niks met het labeltje ADHD, of welk ander labeltje dan ook, kan, neemt nog niet weg dat ik zeker geloof dat ik jullie kan helpen. Dit zal ik als laatste verder toelichten.

Redenen waarom ik niet werk met labeltjes:

Reden nummer 1:

Met Luisterkind communiceer ik met de Ziel. De ziel IS wat het IS en kan daarom geen labeltje krijgen.

Met ADHD en met de meeste andere labeltjes, ziektebeelden, aandoeningen, en dergelijke die vooral een psychische uitingsvorm hebben, weten we heel weinig over de werkelijke oorzaak hiervan. Of beter gezegd: Tot nu toe is het niet mogelijk gebleken om één oorzaak aan te wijzen die dan ook meteen voor alle mensen met de zelfde symptomen geldt.

Er zijn kinderen met ADHD waarbij de ouder met suiker en met geraffineerde producten geven stopt en de symptomen verdwijnen. Een andere ouder met een kind met ADHD kan bijvoorbeeld zeggen dat hun kind nog nooit suiker, en verder altijd gezond, heeft gegeten.

Wel zijn de meeste onderzoekers het ermee eens dat een kind niet met ADHD geboren word. En ook heel veel kinderen met symptomen binnen het autistische spectrum waren vaak tot een bepaalde leeftijd baby´s en kinderen die zich binnen de norm ontwikkelden.

Ik vind het altijd fascinerend dat we in Nederland op een bepaald punt het woord ¨geestelijk gehandicapt¨ hebben geschrapt en er ¨verstandelijk gehandicapt¨ van hebben gemaakt. Dit geeft aan dat niet de geest (spirit of ziel) van de persoon gehandicapt is maar dat de beperking in het verstand ligt.

Tot op de dag van vandaag zijn we zoekenden. ¨Verstandelijk gehandicapt¨ mocht ook niet meer. ¨Een rugzakje¨ of ¨uitgedaagd¨ of ¨anders begaafd¨ zijn woorden waaraan nu vaak de voorkeur gegeven word. Via deze nieuwe termen doen mensen hun best om de aandacht steeds minder op de beperking te leggen en steeds meer op het feit dat, ook al zijn mensen anders, dit niet nodigerwijs betekent dat deze mensen meer of minder kunnen dan anderen.

Duidelijk is, dat de ziel, de essentie van een persoon, niet beperkt, gehandicapt of imperfect kan zijn omdat het – althans, zo zie ik dat – een deeltje Goddelijke informatie is, een stukje Universum dat niet goed is en niet slecht, niet sterk en niet zwak, niet boven, niet onder, niet beperkt… maar wel eindeloos.

 

Reden nummer 2:

Een risico dat ik zie in het opplakken van labeltjes, is dat een persoon, elke keer dat het labeltje door iemand bevestigd word, zich meer gaat identificeren met de symptomen.

Mensen zijn enorm suggestief. Er zijn eindeloos veel voorbeelden waar mensen zich vóór een diagnose een stuk beter voelden dan na de diagnose.

Ga zelf maar na. Je komt op je werk en voelt je oké. De eerste persoon die je tegen komt zegt: Gaat het wel met je? Je ziet een beetje pips. Je kijkt verbaasd, checkt je reflectie in een spiegel en haalt je schouders op. Dan komt de volgende persoon en vraagt of je je wel goed voelt. Je gaat je lichaam in gedachten langs en denkt: Ja, misschien heb ik eigenlijk wel een beetje hoofdpijn. En ik voel me ook een beetje zwakjes. Hoe meer mensen dit bevestigen, hoe meer we gaan geloven dat we ons niet lekker voelen.

Dit bovenstaande is bewezen via een onderzoek dat staat beschreven in het boek ¨Je bent het placebo¨ Van dr. Joe Dispenza. Dit boek legt uit hoe we beïnvloed worden door de informatie die op ons afkomt of die we onszelf voorschotelen. Dit geldt zowel voor het positieve als voor het negatieve.

Ja, we kunnen onszelf ziek denken zolang als we het maar sterk genoeg geloven. We kunnen onszelf zelfs dood denken, wat het volgende ware verhaal duidelijk demonstreert:

Een man word per ongeluk opgesloten in een vriesruimte. Hij is ervan overtuigd dat hij zal sterven en begint met het schrijven van brieven. Zijn brieven eindigen met een laatste paragraaf waarin hij zegt dat hij niet meer kan schrijven omdat zijn vingers beginnen te bevriezen. Als ze hem dood vinden, vinden ze niet alleen de brieven, maar ontdekken ze ook dat de vriezer uit stond en het er dus nooit onder de tien graden is geweest. Deze man heeft zichzelf eigenlijk doodgedacht.

Ik zie het nadeel van het opplakken van een labeltje, in dat de persoon zich makkelijk gaat identificeren met alle symptomen van dat label, ook de symptomen die in principe niet aanwezig waren.

Als identificatie met iets plaatsvindt, betekent dat eigenlijk dat dit een deel wordt van iemands persoonlijkheid. Over de persoonlijkheid bestaat er een algemene acceptatie van het idee dat deze niet te te veranderen valt (hier heb ik ook mijn eigen mening over maar dat houd ik hier even terzijde).

Zodra iemand de opvatting heeft van ´zo ben ik nou eenmaal´, is het veel moeilijker te genezen of te verbeteren.

Reden nummer 3:

De laatste reden dat ik niet met labeltjes werk is heel simpel: Ik mag als Luisterkindwerker niet diagnosticeren. Daardoor moet ik op legaal niveau hier voorzichtig mee zijn.

 

Hoe kunnen mensen met een labeltje wel geholpen worden?

Met Luisterkind kan ik juist helpen om de aandacht van de diagnose af te brengen en de kwaliteiten en krachten van de persoon te zien en naar voren te brengen.

Ook kan ik in de afstemming vragen wat de dieperliggende oorzaken zijn van de symptomen of het gedrag en geeft de persoon zelf aan, vanuit die diepere, energetische laag, wat er gedaan mag worden om de situatie voor die persoon te verbeteren.

Om het feit dat ik geen dokter of psychiater ben, is het niet aan mij om medicatie als Ritalin aan- of af te raden, maar veel ouders, zeker het type ouder dat een Luisterkind afstemming aanvraagt, zouden toch eerst alles proberen om medicijngebruik te voorkomen. Dit kan bereikt worden door middel van een Luisterkind afstemming, niet omdat ik medicijngebruik afraad, maar omdat dit, via het ECHTE luisteren naar het kind en naar wat het precies nodig heeft, in veel gevallen voorkomen kan worden.

Daarbij stimuleert een Luisterkind afstemming ook de ouders om op zichzelf te reflecteren. Hier wil ik absoluut geen beschuldigende vinger wijzen naar niemand, maar de invloed van ouders op kinderen is zo ontzettend groot en complex, dat het makkelijk is om in de gekte van alledag, bepaalde dingen over het hoofd te zien. Luisterkind drukt je met de neus op de feiten. Soms is dit even moeilijk, maar als je hier voorbij kunt kijken, is het altijd enorm verrijkend, zowel voor de ouder als voor het kind.

 

Ik ben dus heel blij wanneer ik een Luisterkind afstemming kan maken voor een kind met een labeltje, juist om te helpen de aandacht weer te vestigen op de ware identiteit van het kind en om de ouders te helpen bij het kiezen van een gepaste omgangsvorm met het kind als geheel, gebaseerd op wat het kind doorgeeft over wat het nodig heeft.

Heb je ook een brandende vraag? Voel je dan vrij hem te stellen!

[wpforms id=”112″]

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *